W przeciwieństwie do przednich świateł przeciwmgielnych, które powinny zostać włączone natychmiast po pogorszeniu się widoczności, użycie tylnych świateł przeciwmgielnych dozwolone jest jeżeli widoczność nie przekracza 50 metrów. Jest tak dlatego, że tylne światła przeciwmgielne świecą trzydzieści razy bardziej intensywnie niż swiatła pozycyjne. Przy widoczności większej niż 50 metrów możliwe jest oślepianie kierowcy jadącego za nami.

Światła przeciwmgielne pojawiły się w 1967 roku. W Niemczech w 1970 roku miało miejsce ponad 3000 wypadków, których przyczyną była słaba widoczność we mgle. Dwadzieścia lat później odnotowano tylko 1457 takich wypadków.